Geplaatst op Geef een reactie

Blog#4 Handfasting

Es Vedra

Zo schrijf je over Villa Kakelbont en nu een geheel ander onderwerp. Niet zomaar gekozen hoor, het ‘plopte’ als titel binnen. En tegenwoordig ‘moet’ je wel met pakkende teksten komen, want anders lezen ze je berichten niet eens meer of ze lezen er overheen. Niet dat ik me daar heel erg veel van aantrek hoor. Ik word zeker uitgedaagd in hoe ik me verder wil profileren. Maar ik merk ook dat ik dit nog steeds graag op mijn eigen manier blijf doen. Mijn eigen weg daarin volg en hierdoor trouw blijf aan mijn hart. Leven vanuit mijn Ziel en mijn missie volgen hier op Aarde. En dat is en vind ik soms best wel een uitdaging.

Want ik zie aan de ene kant de groep die bewust bezig is op het pad van Zelfrealisatie en heel diep de weg naar binnen gaat en eigenlijk op dit moment alleen maar stilte wil. Op verschillende sites verschijnen prachtige artikelen hierover, die ik graag deel op mijn eigen facebookpagina, dan wel op onze eigen site.

Terwijl ik aan de andere kant een groep zie op het pad van Zelfrealisatie, die meer de weg naar buiten kiest. Er worden steeds meer challanges aangeboden, online cursussen, webinars, podcasts, noem maar op. Wat me dan opvalt is dat er erg veel copieërgedrag is. Je kunt precies eruit halen wie, waar wat heeft gevolgd.

Weet dat alles goed is, want een ieder volgt zijn eigen pad en weg daarin. Iedere ziel komt hier met een andere opdracht, een andere missie. En die missie trouw blijven, dat is een kunst op zich. Mijn eigen pad van Zelfrealisatie bewandelen. De uitdagingen aangaan, wat wil ik, waar heb ik behoefte aan en wat wil ik delen. (zie ook mijn boek Diagnose Huntington) En al schrijvend kan ik delen wat ik wil. Haal eruit wat jij eruit wilt halen, deel wat jij wilt delen en laat het daarna gewoon los.

Jij bent namelijk al precies goed zoals je bent.

Zo, dat was ff de inleiding en dan nu door naar de titel van deze Blog: Handfasting. Want wat is dat in godsnaam hoor ik sommigen denken.

Hand fasting betekent letterlijk ‘ het binden van de handen’. Eigenlijk is het het een oud- Keltische ceremonie waarbij de handen van de geliefden letterlijk aan elkaar gebonden worden. De oorsprong van deze ceremonie is moeilijk te achterhalen, maar het werd in Ierland veel gebruikt als een soort verloving. Volgens deze traditie duurt een handfasting een jaar en een dag, hierna kun je als koppel kiezen om deze verbinding te verlengen, voor weer een jaar, voor het leven, voor de eeuwigheid of om de verbintenis te verbreken.

 

 

 

 

Twee jaar geleden (2016) hebben we op de boot SeaDream, waar de Dolfijnen ons in 2015 samen brachten een prachtige ceremonie gedaan. Solveig de eigenaresse van de boot heeft er een bijzonder ritueel van handfasting van gemaakt, waar we beiden met een warm gevoel aan terugdenken. De speciale armbandjes met het Triscalsymbool erin kwamen destijds niet zomaar op ons pad. In 2017 hebben we wederom naar elkaar uitgesproken een jaar verder te willen.

Afgelopen reis naar Ibiza hebben we op een prachige locatie (Es Vedra) en op een portaaldag (6-6) onze Liefde weer naar elkaar uitgesproken en bezegeld. Onze armbandjes waren inmiddels aan vervanging toe. (sluitingen kapot, koordjes los)
Wat is er dan mooier om onze band weer te bekrachtingen met een paar nieuwe armbandjes. Met oude en nieuwe symbolen. En onze kleuren Rood (Rode Slang) en Blauw (Blauwe Nacht)

Hoe symbolisch wil je het hebben? Op het moment dat ik het bovenstaande heb geschreven het nummer ‘Gorecki’ op mijn computer begint te spelen. Het nummer wat gedraaid werd op de boot toen wij elkaar leerden kennen. Waarin precies gezongen word hoe ik me op dat moment voelde. Synchroniciteit? Toeval? Toeval bestaat niet, het valt je toe. Als jij het wilt zien. Als jij het wilt horen.

Graag deel ik via Youtube dit nummer met tekst hieronder.

Heb het goed, geniet en tot de volgende Blog.

Hartegroet Ellen. 🌀🐬🌀

Bron: YouTube

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *