Geplaatst op Geef een reactie

Blog#9 Twee boeken in een jaar ……..

Mega trots!!

Ja, dat ben ik. Mega trots op mezelf. En daar wil ik zelfs graag een Blog aan wijden. Want het is een hele reis geweest voordat dit boek uiteindelijk ook in een fysieke vorm zichtbaar gaat worden. Verhalen die lange tijd geleden al zijn ontstaan. Emiel was nog een klein manneke en wilde liever niet dan wel gaan slapen. En wat doe je dan als ouders en ik als zijn moeder, dan lees je voor. Uit voorleesboeken, verhalen boeken,  maar eigenlijk als vanzelf ontstond er een verhaal waarin Emiel de hoofdrol speelde. In dit verhaal beleeft hij avonturen met een Dolfijn en gaat op reis. Hij ontmoet er van allerlei dieren, mensen, kristallen, elfjes, engelen en ontdekt de kracht van kleuren. In deze verhalen konden we alle dingen van de dag voorbij laten komen en ze laten gaan en verdwijnen, zodat Emiel rustig kon gaan slapen. Zo onstonden aparte verhalen. Verhalen die elkaar steeds weer aanvulden en die uiteindelijk dit boek vormde.

Emiel heeft mij aangemoedigd om ze op te schrijven. Hij vertelde zelfs in groep 5 al aan zijn juf, dat zijn moeder een boek aan het schrijven was!!
Hè, een boek schrijven, dat is wel wat anders dan een verhaaltje vertellen. Maar ik ben begonnen met het opschrijven van de verhaaltjes. Heb er ook welleens eentje voor een meditatie gebruikt. En die werd goed ontvangen. Langzaamaan begon ik aan het idee te wennen dat het best wel leuk zou zijn als het een echt boek zou worden. En ik zag het voor me. Een kinderboek, met een dikke kaft en met tekeningen erin.

Nou daar kwam de volgende uitdaging dus aan. Tekeningen. En wie gaat die dan maken?? In een meditatie, die ik voor mezelf deed,  kreeg ik heel mooi helder dat ik die tekeningen zelf zou gaan maken. Oké, verhalen verzinnen en opschrijven is tot daaraan toe, maar nu ook nog tekeningen erbij. Het moet toch niet gekker worden. Maar waarom ook niet.

Het creatieproces ontstond als vanzelf, tekeningen kwamen op papier, het begon er op te lijken, maar er kwamen ook verschillende onderbrekingen op persoonlijk gebied. Eén ervan was dat mijn eigen boek Diagnose Huntington er ‘tussendoor’ kwam. En dat was een geheel ander proces. Maar met de presentatie van dat boek aan het begin van dit jaar op mijn verjaardag heb ik een belofte aan mezelf gedaan. Voor in het boek Diagnose Huntington heb ik namelijk vermeld dat er nog meer boeken van Ellen Hendrix zijn. En wel met de titel van het kinderboek: Emiel, Dolfi en het Kristallen Kasteel. Dus …. werk aan de winkel. En aan de slag om het boek verder af te ronden.

Maar een jaar gaat snel, zeker als je veel reizen mag maken om je andere taak die ik ook hier op aarde heb te vervullen; het verspreiden van Licht, Liefde en Klanken. Gelukkig heb ik op mijn tafel altijd een TO DO lijstje liggen, heb ik een partner die mij ‘bij de les houdt’ en wilde ik voor het echte einde van het jaar 2018 het boek er ook echt fysiek hebben liggen.

De perfectionist (ja, dat ben ik ook) in mij is echter niet zo snel tevreden. Dat dit boek een co-creatie tussen Emiel en mij zou worden was me allang duidelijk. Had hem al gevraagd of hij het leuk vond om de voorkant, de kaft te tekenen. En daar is hij vol overgave aan begonnen. Tot in detail en op schaal moesten het Kristallen Kasteel, de Dolfijn en schelpen getekend worden. En wat ben ik trots op het eindresultaat. Eindelijk ligt het boek bij de drukker en eind november zal het zijn levenslicht gaan zien.

Dus: ik ben trots  op mezelf. Mega trots op de prachtige co-creatie met mijn inmiddels 16 jarige zoon Emiel en mezelf. In het boek zelf zit ook nog een verwijzing naar ‘mijn kleine meisje Liselot, wie mij al heel lang vanuit Spirit helpt’. Dus hoe mooi en bijzonder wil je deze co-creatie hebben!! Ik kijk uit naar eind november. Om het boek ook daadwerkelijk in handen te hebben en het eerste boek aan te mogen bieden aan mijn zoon Emiel. Want hij is er toch mede ‘de oorzaak van’ dat dit boek er is gekomen.

En willen jullie het lezen? Dadelijk via onze site te bestellen. En wil je het alvast reserveren? Dat kan via deze link.  We gaan tenslotte de Sinterklaas- en Kersttijd in. Wellicht een leuke gift van de Goedheiligman of onder de kerstboom, een leuk kraamcadeau of gewoon een prachtig voorleesboek voor je kleinkind om samen in te lezen. Want lezen of voorlezen, dat blijft altijd leuk om te doen. Naast de tijd die Emiel besteedt aan zijn mobiele telefoon en de computer verslindt hij gelukkig ook nog steeds heel veel boeken. En ikzelf? Ik blijf lezen ook nog altijd een erg fijne bezigheid vinden.

Tot een volgende Blog.

Hartegroet Ellen.💞

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *