Geplaatst op Geef een reactie

[:nl]Blog#10 Van Piramides naar Dolfijnen ….[:]

[:nl] 

Soms zijn er van die momenten dat ik mezelf echt even in mijn arm moet knijpen. Niet te hard natuurlijk, want mezelf met zachtheid behandelen is wel iets wat ik geleerd heb in de afgelopen jaren. Maar er komen zoveel mooie dingen op mijn pad dat ik daar heel bewust bij stil wil blijven staan.

Samen met Paul heb ik dit jaar al best wat mooie (werk) reizen mogen maken. En er stond er nog eentje op onze agenda. Maar ja, wie gaat er nu tegenwoordig nog naar Egypte op vakantie? Laat staan een rondreis maken door het hele land. Het eerste wat ik iedere keer te horen krijg als ik er weer naar toe reis is: ‘Het is toch veel te gevaarlijk daar?’ of ‘Ga je daar naar toe, nou dan moet je wel oppassen hoor!’

Maar het is zo’n prachtig land. Met al haar historie, cultuur, prachtige tempels, piramides, woestijnen, de Nijl, de felukka’s en niet te vergeten, de liefdevolle bevolking. Het enige waar ik moeite mee heb, is dat het met name in Cairo, zo ontzettend druk is. Een stad met meer dan 10 miljoen inwoners, officieus 23 miljoen! Dus dan kun je je voorstellen dat het er erg vol is. Maar dat mag de pret niet drukken, want er is heel veel moois te zien. En niet alleen in Cairo. De steden Luxor en Aswan, met uitstapjes naar Kom Ombo, Idfoe, Dendera, Vallei van de Koningen en Abu Simbel bieden je zeker een heel ander zicht op Egypte. Al dit moois zou je niet zien, alleen maar omdat gevoelens van angst je blokkeren? Gelukkig kan ik me daar overheen zetten en hebben we een prachtige rondreis mogen maken.

29 jaar geleden was ik voor het eerst in Egypte en heb ik eenzelfde soort reis gemaakt over land. En wat is er in die 29 jaar veel gebeurd en veranderd. Waar ik destijds een verlangen had om naar Egypte te gaan en onbewust door het land ben getrokken, (maar wel alles wilde zien en elke tempel wilde bezoeken) ben ik er nu vanuit een heel ander BewustZIJN heen gegaan. Het voelde voor mij als een bekrachtiging van mezelf. Het verlangen om naar Egypte te gaan en er te zijn, is er nog steeds en alles wat ik in de afgelopen jaren op het pad van Zelfrealisatie heb gedaan kon ik NU neerzetten vanuit Licht, Liefde en Klanken.

En hoe groot is dan het cadeau wat ik krijg. Een verrassing van Paul. En dit al meteen op de eerste dag dat we in Egypte zijn. Tevens een portaaldag, die we deze reis nog vele meer zouden hebben. We mogen samen met onze gids Ahmed, die ook prachtige reizen organiseerd, twee uur lang alleen in de Grote Piramide op het Giza plateau in Cairo.
Hier bezoeken we de onafgewerkte kamer en de Koniginnenkamer die beide niet standaard voor het publiek open zijn. Daarna hebben we één uur in de Koningskamer waar we klankopnames maken.
Op het moment dat ik dit aan het schrijven ben, klinken onze stemmen door de speakers hier in ons huisje. En waan ik me weer even in de Koningskamer, midden in die grote piramide. Het blijft me ontroeren, dat wat we daar hebben neer mogen zetten. En de stem van Ahmed ging als vanzelf in harmonie met die van ons mee. Als ik het dan mag hebben over Licht werk! Nou, dan is er die dag, als het al geen portaaldag was, een portaal neergezet, geopend en geactiveerd. Met een complete reset voor onszelf.

Dat wat we hier hebben mogen doen met klanken, was Mind-blowing. We hebben nog wel op alle andere plekken, in andere piramides en tempels waar we zijn geweest onze klanken laten horen en opgenomen. Maar eigenlijk kon dat niet tippen aan de ervaring die we in de Grote Piramide hebben gehad. Graag delen wij die speciale klanken alleen tijdens workshops met jullie, omdat er nog wat kleine dingen aan mogen worden bijgeschaafd voordat we het met de grote wereld delen. Dus voel je welkom in ons huisje tijdens een workshop of avond.

De volgende verrassing lag na de reis thuis op mij te wachten. De bestelling van mijn kinderboek: ‘Emiel, Dolfi en het Kristallen Kasteel’ was door mijn zus reeds opgehaald en in ons huisje neergezet. Supertrots, want dit is mijn tweede boek binnen één jaar. Ik heb de belofte aan mezelf waargemaakt.

Had mezelf dan ook een stok achter de deur gegeven door in het eerste boek: ‘Diagnose Huntington’ te schrijven; Meer boeken van Ellen Hendrix: ‘Emiel, Dolfi en het Kristallen Kasteel’.
Die stok achter de deur is één, het doen is twee. Ik heb het gedaan en de boeken zijn hier. Tijd om ermee aan de slag te gaan. Ook dat is inmiddels gebeurd, want op 2 december heeft het boek het levenslicht gezien. Symbolisch, op de verjaardag van zijn vader, heb ik het boek overhandigd aan mijn inmiddels 16 jarige zoon Emiel, mede co-creator van het boek.
En zo is een cirkel weer rond. Samen hebben we er een klein feestje van gemaakt en vanaf 3 december is het boek te bestellen via onze site: www.diamondsouls.eu

Ja, ook dit is weer zo’n moment dat ik mezelf heel zachtjes even mag knijpen. Want zo vertel je de verhaaltjes aan je kleine manneke voor het slapen gaan. En zie hem hier nu naast me staan. Mijn grote leermeester. I LOVE YOU, kanjer.

Tot een volgende Blog.

Hartegroet Ellen 💞[:]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *